Η τακτική σωματική άσκηση βελτιώνει την καρδιαγγειακή ικανότητα, είναι αναμφίβολα προστατευτική έναντι καρδιαγγειακών νόσων και επιβραδύνει τη γήρανση της καρδιάς, εάν ξεκινήσει σε νεαρή ηλικία. Η φυσιολογική υπερτροφία της καρδιάς σε νεαρά άτομα και η συνακόλουθη βελτίωση της συστολικής και διαστολικής λειτουργίας της λόγω της άσκησης έχουν περιγραφεί με σαφήνεια. Ωστόσο, αυτές οι ασκησιογενείς προσαρμογές της καρδιάς δεν αντικατοπτρίζονται σε άτομα της τρίτης ηλικίας. Αν και η τακτική άσκηση βελτιώνει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα, επιβραδύνει την καρδιακή γήρανση και μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, κατά το γήρας η άσκηση έχει ως αποτέλεσμα την υποστροφή της μάζας της αριστερής κοιλίας,  μείωση της ίνωσης και μέτριες βελτιώσεις στη διαστολική και συστολική λειτουργία, οι οποίες φαίνεται να υπαγορεύονται σε μεγάλο βαθμό από την ένταση της άσκησης και την ηλικία έναρξης της άσκησης.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ

Πρόσφατη μελέτη διερεύνησε τα επίπεδα και τις συσχετίσεις του χρόνου καθιστικής ζωής σε ένα ποικίλο διεθνές δείγμα αποτελούμενο από 1.071 παιδιά ηλικίας 3-5 ετών από 19 χώρες, συλλέγοντας δεδομένα μετρήσεων κατά το διάστημα μεταξύ των ετών 2018 και 2020 (προ-COVID). Η έρευνα  αποκάλυψε ότι τα παιδιά περνούσαν καθιστικά το 56,1% των ωρών της ημέρας, μη συμπεριλαμβανομένων των ωρών ύπνου. Πιο συγκεκριμένα, τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν ότι τα παιδιά που διαμένουν σε χώρες ανώτερου μεσαίου εισοδήματος φαίνεται να παρουσιάζουν παρόμοια, δυσοίωνα προφίλ καθιστικής συμπεριφοράς με τα παιδιά που διαμένουν σε χώρες υψηλού εισοδήματος. Επιπλέον, η μελέτη ανέδειξε σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της πυκνότητας του πληθυσμού και των επιπέδων και προτύπων καθιστικής συμπεριφοράς, με τα παιδιά που ζουν σε περιοχές με υψηλότερη πληθυσμιακή πυκνότητα να παρουσιάζουν πιο «καθιστικά» πρότυπα καθημερινότητας.

Συνολικά, τα δεδομένα αυτής της μελέτης βελτιώνουν την κατανόηση των προτύπων καθιστικής συμπεριφοράς των παιδιών προσχολικής ηλικίας σε παγκόσμιο επίπεδο και υποδηλώνουν ότι τα επίπεδα εισοδήματος των χωρών και η πυκνότητα του πληθυσμού τους αποτελούν ισχυρότερους προσδιοριστικούς παράγοντες των παρατηρούμενων διαφορών από ό,τι το φύλο ή το αγροτικό/αστικό περιβάλλον.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση 49 μελετών με 3.767 συμμετέχοντες ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, η οποία πραγματοποιήθηκε από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece”, ανέδειξε ότι τα ρυθμικά παραγγέλματα, ο χορός και η άσκηση με αντιστάσεις έχουν θετική επίδραση σε αυτούς τους ασθενείς.

Συγκεκριμένα, τα ρυθμικά παραγγέλματα σχετίζονται θετικά με τρεις παραμέτρους (βάδιση, διασκελισμό και ενοποιημένη κλίμακα αξιολόγησης της νόσου του Πάρκινσον), ο χορός επίσης με τρεις παραμέτρους (χρόνο έγερσης-βηματισμού 3 μέτρων-επαναφοράς στην καθιστή θέση «Timed Up & Go», διασκελισμό και κλίμακα αξιολόγησης της νόσου) και η άσκηση με αντιστάσεις σχετίζεται θετικά με δύο παραμέτρους (Timed Up & Go και ερωτηματολόγιο PDQ-39 για τη νόσο του Πάρκινσον). Οι αναλύσεις των υποομάδων επιβεβαίωσαν τις ευεργετικές επιδράσεις αυτών των μορφών άσκησης. Έτσι, οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να εξετάσουν την εφαρμογή περισσότερο ολιστικών πρωτοκόλλων άσκησης με στόχο τη βελτίωση των συμπτωμάτων της νόσου του Πάρκινσον, ενώ μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επικεντρωθούν στην επιλογή πρωτοκόλλων άσκησης με βάση τη συμπτωματολογία των ασθενών, τη διάρκεια της νόσου και την προτυποποίηση των πρωτοκόλλων αξιολόγησης.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Οι μεταβολές της μάζας της αριστερής κοιλίας και του τελοδιαστολικού όγκου ως προσαρμογές που επιφέρει η συστηματική άσκηση αποτελούν σημαντικούς παράγοντες προσδιορισμού της λειτουργικής ικανότητας ενός ατόμου στην υγεία και τη νόσο, ωστόσο η επίδραση των διαφορετικών μορφών άσκησης παραμένει ασαφής.

Η πρώτη μελέτη στη διεθνή βιβλιογραφία που συγκρίνει την εξατομικευμένη απόκριση και την κληρονομικότητα των προσαρμογών της αριστερής κοιλίας σε διαφορετικές μορφές άσκησης, χρησιμοποιώντας ένα κλασικό μοντέλο διδύμων ατόμων που δεν είχαν προηγουμένως προπονηθεί συστηματικά, καταδεικνύει ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των διαφορετικών ειδών άσκησης ως προς το μέγεθος των καρδιακών προσαρμογών. Έτσι, η επιλογή μιας εναλλασσόμενης μορφής άσκησης μπορεί να προκαλέσει ευεργετικές προσαρμογές σε ορισμένα άτομα που διαφορετικά μπορεί να μην είχαν ωφεληθεί από το αρχικά προτεινόμενο πρόγραμμα άσκησης.

Συνολικά, η συγκεκριμένη μελέτη παρέχει νέα δεδομένα σχετικά με τις προσαρμοστικές αποκρίσεις της αριστερής κοιλίας σε διαφορετικές μορφές άσκησης σε ατομικό επίπεδο και υπογραμμίζει τη σημασία των περιβαλλοντικών παραγόντων (και την έλλειψη γενετικής συμβολής) όσον αφορά τις καρδιακές προσαρμογές στην άσκηση.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο ΕΔΩ