Η σωματική δραστηριότητα σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης άνοιας ανεξαρτήτως αιτίας που την προκαλεί. Ωστόσο, η έκθεση ακόμη και σε μέτρια επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης φαίνεται να αμβλύνει τα οφέλη της σωματικής δραστηριότητας έναντι του κινδύνου εμφάνισης άνοιας.

Συγκεκριμένα, πρόσφατη έρευνα σε δείγμα 35.562 ενηλίκων μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας παρέχει ενδείξεις ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση εξασθενεί την ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας έναντι του κινδύνου άνοιας από κάθε αιτία. Οι επιδράσεις είναι εντονότερες, όταν η ρύπανση αφορά αιωρούμενα σωματίδια διαμέτρου 2,5 μικρομέτρων, τα οποία ενδεχομένως να συνδέονται με την εκπομπή αιθάλης λόγω της κυκλοφοριακής κίνησης. Τα συνολικά επίπεδα ρύπανσης στη συγκεκριμένη έρευνα ήταν χαμηλότερα από εκείνα πολλών πόλεων ανά τον κόσμο και γενικά εμπίπτουν στα επίπεδα των κατευθυντήριων οδηγιών για τα αιωρούμενα σωματίδια μικρού μεγέθους (2,5 μικρομέτρων) που έχει θέσει η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Συνολικά, τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης υποδηλώνουν ότι η σωματική δραστηριότητα σε περιοχές με αυξημένη συγκέντρωση αιωρούμενων σωματιδίων μπορεί να έχει επιπτώσεις στην υγεία του εγκεφάλου.

 

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ

Οι κεντρικοί υποδοχείς μ-οπιοειδών ρυθμίζουν τις συναισθηματικές αποκρίσεις στη σωματική άσκηση. Τα άτομα με υψηλότερη αερόβια ικανότητα αναφέρουν μεγαλύτερη βελτίωση της διάθεσης που προκαλείται από την άσκηση σε σχέση με τα άτομα με χαμηλότερη αερόβια ικανότητα, ωστόσο η σύνδεση μεταξύ της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας και του συστήματος των υποδοχέων των μ-οπιοειδών παραμένει αδιευκρίνιστη.

Πρόσφατη έρευνα ανέδειξε ότι τα περισσότερο γυμνασμένα άτομα παρουσίαζαν μετά από άσκηση αυξημένη απελευθέρωση οπιοειδών σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται ειδικότερα με την ανταμοιβή και τη γνωστική επεξεργασία. Η φυσική κατάσταση δεν συσχετίστηκε με τη διαθεσιμότητα των υποδοχέων των μ-οπιοειδών.

Συνολικά, η τακτική άσκηση και η υψηλότερη αερόβια ικανότητα μπορεί να προκαλέσουν νευροπροσαρμογή στο σύστημα των υποδοχέων των μ-οπιοειδών, η οποία μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση των συναισθηματικών και συμπεριφορικών αντιδράσεων που συνδέονται με τη μακροχρόνια άσκηση.

 

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ

Τα προφίλ καθιστικής συμπεριφοράς αποτελούν μια πολλά υποσχόμενη νέα προοπτική για την κατανόηση και την καταπολέμηση των, επιβλαβών για την υγεία, τάσεων καθιστικής ζωής.

Τα δεδομένα προήλθαν από την Εθνική Έρευνα για την Υγεία και τη Διατροφή που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά τη διάρκεια των ετών 2003-2006. Τα διαστήματα καθιστικής συμπεριφοράς προσδιορίστηκαν με τη χρήση επιταχυνσιόμετρου, ώστε να διερευνηθούν οι πιθανότητες ύπαρξης υψηλού (>20%) κινδύνου καρδιαγγειακής νόσου 10ετούς πρόβλεψης.

Στην έρευνα έλαβαν μέρος 1.740 άτομα με διακοπτόμενο προφίλ καθιστικής συμπεριφοράς (κάθονταν σε ποσοστό ~32% του συνολικού χρόνου, ανά διαστήματα διάρκειας ≤15 min), 2.453 άτομα με ενδιάμεσο προφίλ (καθιστοί σε ποσοστό ~47% του χρόνου, ανά διαστήματα διάρκειας ≤20 min) και  1.302 άτομα με παρατεταμένο προφίλ (καθιστοί σε ποσοστό ~61% του χρόνου, ανά διαστήματα διάρκειας >20 min). Το πλήρως προσαρμοσμένο μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε έδειξε ότι ο υψηλός κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου ήταν πιο συχνός για το ενδιάμεσο και το παρατεταμένο προφίλ καθιστικής συμπεριφοράς σε σύγκριση  με το διακοπτόμενο προφίλ.

Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να διερευνήσουν κατά πόσον υπάρχουν και άλλα προφίλ καθιστικής συμπεριφοράς, ενώ απαιτείται εκτενέστερη έρευνα για την πληρέστερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα προφίλ συμπεριφοράς και τα υποκείμενα χαρακτηριστικά τους συνδέονται με δείκτες υγείας.

 

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ

Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η τακτική αερόβια άσκηση έχει αναλγητικά και αγχολυτικά αποτελέσματα, όμως οι υποκείμενοι νευρικοί μηχανισμοί παραμένουν ασαφείς.

Πρόσφατη έρευνα σε ποντίκια που πραγματοποιούσαν τακτική αερόβια άσκηση με τη μορφή εκούσιου τρεξίματος σε τροχό για 30 λεπτά καθημερινά επί 15 ημέρες έδειξε σημαντική βελτίωση στην ανακούφιση του πόνου και του συνοδού άγχους σε πειραματικά μοντέλα χρόνιου φλεγμονώδους πόνου.

Τα αποτελέσματα της έρευνας αναδεικνύουν ότι η τακτική αερόβια άσκηση μπορεί να αυξήσει την απελευθέρωση σεροτονίνης και να τροποποιήσει τη συναπτική πλαστικότητα στον πρόσθιο φλοιό του εγκεφάλου, βελτιώνοντας τελικά τον πόνο και τις συνοδές συμπεριφορές άγχους μέσω των λειτουργιών των υποδοχέων σεροτονίνης.

 

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ

Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι η σωματική αδράνεια συνδέεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου, ενώ, αντίθετα, η τακτική άσκηση έχει συσχετιστεί με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου και με ρυθμιστική επίδραση στην ανάπτυξη και την εξέλιξη του καρκίνου. Έτσι, ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός ερευνών εστιάζει στη μηχανιστική ερμηνεία και τεκμηρίωση των αντικαρκινικών επιδράσεων της σωματικής άσκησης και ειδικότερα στον χαρακτηρισμό των μοριακών μηχανισμών που συνδέουν την άσκηση με την πρόληψη και τη θεραπεία του καρκίνου.

Πρόσφατη βιβλιογραφική ανασκόπηση δημοσιευμένη από μέλη του Εθνικού Κέντρου “Exercise is Medicine-Greece” αναδεικνύει ότι παράγοντες που προέρχονται από τους μυς, μυοκίνες και miRNAs, και οι οποίοι εκκρίνονται ως απόκριση στη μυϊκή συστολή, φαίνεται ότι διαμεσολαβούν ορισμένες από τις ευεργετικές επιδράσεις της άσκησης και ευθύνονται για την επικοινωνία μεταξύ των ιστών, η οποία δύναται να ελέγξει τη δυναμική του καρκίνου.  Συνολικά, παράγοντες που εκκρίνονται από τους μυς μπορούν να τροποποιήσουν την εξέλιξη του καρκίνου άμεσα, επηρεάζοντας τα καρκινικά κύτταρα, και έμμεσα, διεγείροντας την ανοσολογική απόκριση και περιορίζοντας την απώλεια μυϊκής μάζας που συνδέεται με τον καρκίνο και επηρεάζει την ποιότητα ζωής των ασθενών.

 

Διαβάστε το πλήρες άρθρο  ΕΔΩ